Guillermo del Toro'nun ilk uzun metrajlı filmi olan Cronos (1992), yönetmenin karakteristik tarzının ve mitolojik merakının ilk tohumlarını atıyor. Film, 16. yüzyılda yaşamış bir simyacı tarafından yaratılan, böcek benzeri gizemli bir mekanizmanın, 20. yüzyıl Meksika'sında antikacı Jesús Gris'in eline geçmesiyle başlar. Cihaz, kullanıcısına ölümsüzlük ve gençlik vaat eder, ancak bunun korkunç bir bedeli vardır: kan susuzluğu. Jesús, bu cihazın çekimine kapılırken, zengin ve ölümcül hasta iş adamı De la Guardia da aynı cihazı ele geçirmek için acımasız yeğeni Ángel'ı görevlendirir.

Cronos, sıradan bir vampir hikayesinden çok daha fazlasıdır. Del Toro, korku ve fantastik unsurları, insanın ölümsüzlük tutkusu, açgözlülük ve aile bağları üzerine derin bir alegoriyle harmanlar. Federico Luppi'nin canlandırdığı Jesús Gris karakteri, naif merakından trajik bir kurbanlığa evrilirken, Ron Perlman'ın Ángel rolü, del Toro sinemasının vazgeçilmez bir parçası haline gelecek fiziksel gücün ve grotesk mizahın erken bir örneğidir. Claudio Brook'un De la Guardia'sı ise hastalıklı bir obsesyonun soğuk yüzünü temsil eder.

Film, gotik dekorlar, sembolik nesneler ve dikkat çekici makyaj efektleriyle del Toro'nun görsel imzasını taşır. Ölümsüzlük arayışının yalnızca fiziksel değil, ahlaki bir çöküşe de yol açtığını gösteren hikaye, izleyiciyi sürükleyici bir gerilimin içine çeker. Cronos, sadece bir korku filmi değil, aynı zamanda yönetmenin daha sonraki başyapıtları Pan'ın Labirenti ve Suyun Sesi'nde mükemmelleştireceği temaların ve estetiğin köklerini keşfetmek için mutlaka izlenmesi gereken bir başlangıç eseridir. Meksika sinemasının bu özgün ve düşündürücü klasiği, tür hayranlarını ve sinema severleri bekliyor.