Abbas Kiarostami'nin 1990 yapımı 'Close-Up' (Nema-ye Nazdik), sinema tarihinin en özgün ve düşündürücü filmlerinden biridir. Film, gerçek bir olaya dayanır: İranlı sinemasever Hossain Sabzian, ünlü yönetmen Mohsen Makhmalbaf'ın kimliğine bürünerek Ahankhah ailesini, yeni projesinde onlarla çalışacağına inandırır. Kiarostami, bu ilginç vakayı gazetede okuduktan sonra, hem sanık hem de mağdur aileyi ikna ederek olayı yeniden canlandırmalarını sağlar ve belgesel ile kurmaca arasında benzersiz bir dil yaratır.

Film, sinemanın gerçeklik ve yanılsama gücünü derinlemesine sorgular. Hossain Sabzian'ın performansı, bir dolandırıcıdan çok, toplumsal statü ve sanat aşkı arasında sıkışmış trajik bir karakter portresi çizer. Onun, Makhmalbaf'ın kimliğini benimsemesi, yalnızca bir aldatmaca değil, aynı zamanda yoksulluk ve hayal kırıklığı içinde bir kaçış arayışıdır. Kiarostami'nin kamerası, mahkeme salonundaki gerçek ifadelerden, olayların yeniden canlandırıldığı sahnelere geçişler yaparak izleyiciyi sürekli bir gerçeklik testine tabi tutar.

'Close-Up', sadece bir dolandırıcılık hikayesi değil, sinema tutkusunun, kimlik arayışının ve insan ilişkilerindeki inancın evrensel bir anlatımıdır. Yönetmenin minimalist ve doğal anlatımı, oyuncuların (hem gerçek kişiler hem de kendilerini oynayanlar) samimi performanslarıyla birleşir. Film, izleyiciye 'gerçek' nedir sorusunu sordururken, aynı zamanda sanatın dönüştürücü gücüne dair derin bir metin sunar. Sinemaya ve insan psikolojisine ilgi duyan herkesin mutlaka izlemesi gereken, zamansız bir başyapıttır.